امنیت، زیربنایی‌ترین نیاز هر جامعه برای حیات، پویایی و توسعه است؛ اتمسفری نامرئی که بدون آن، هیچ چرخه‌ای از تولید، سرمایه‌گذاری و حتی زیستِ معمولی شهروندان به ثمر نمی‌رسد.

امنیت پایدار جامعه، محصول مجاهدت‌هایی است که کمتر دیده شده و کمتر درباره آن سخن گفته می‌شود. سربازان گمنام امام زمان (عج) با حضور هوشمندانه و بی‌ادعا در میدان‌های پیچیده امنیتی، تهدیدها را پیش از تبدیل شدن به بحران خنثی می‌کنند و آرامش امروز کشور را رقم می‌زنند.

امنیت همیشه دیده نمی‌شود؛ گاهی در سکوت و پیش از وقوع خطر شکل می‌گیرد. آرامش امروز، نتیجه تلاش نیروهایی است که بی‌هیاهو مراقب تداوم زندگی عادی مردم‌اند.

در خط مقدم جنگ بی‌صدا؛ آنان که ایران را بیدار نگه داشته‌اندجنگ‌ها همیشه با صدای گلوله آغاز نمی‌شوند. گاهی نبرد، آرام و خزنده پیش می‌آید؛ بی‌سر و صدا، بی‌نشان و بی‌اعلام رسمی. جنگ بی‌صدا همان میدانی است که امروز دشمن، تمام توان خود را برای فروپاشی درونی ایران اسلامی به آن آورده و درست در همین نقطه است که مردانی گمنام، اما بیدار، در خط مقدم ایستاده‌اند.

نبرد در لانه‌ی دشمن برای صیانت از آرامش در کویِ مردم؛ این معادله‌ی ساده و نانوشته‌ی گمنامی است. مجاهدتی که سکوت را برگزیده تا صدایِ نبضِ زندگی و چرخِ کار در شهر، بلندتر از همیشه به گوش برسد و ثبات، به هوایِ دائمیِ جامعه تبدیل شود.

عصرِ زمستانیِ چهارراه شهناز تبریز، شاهدِ قابِ متفاوتی از قدرشناسی بود؛ جایی که مادر شهید حسین اوجاقی با شاخه‌های گلِ رز به دیدار مدافعان امنیت رفت تا نشان دهد نبضِ آرامِ زندگی در شهر، حاصلِ پیوندِ هوشیاریِ سربازان گمنام در لایه‌های پنهان و ایستادگیِ پلیس در متنِ میدان است.

در هیاهوی خبرها، در ازدحام تحلیل‌ها و در غوغای تهدیدهای آشکار و پنهان دشمن، امنیت این سرزمین هنوز هم بی‌ادعا نفس می‌کشد؛ امنیتی که نه با فریاد، بلکه با سکوتی مؤمنانه و ایمانی مجاهدانه حفظ می‌شود. اینجاست که نامی آشنا اما چهره‌هایی ناپیدا، همچون سپری استوار در برابر طوفان‌ها می‌ایستند؛ سربازان گمنام امام زمان(ع).