در خط مقدم جنگ بی‌صدا؛ آنان که ایران را بیدار نگه داشته‌اند

به گزارش آژانس خبری ائلین سسی، جنگ‌ها همیشه با صدای گلوله آغاز نمی‌شوند. گاهی نبرد، آرام و خزنده پیش می‌آید؛ بی‌سر و صدا، بی‌نشان و بی‌اعلام رسمی. جنگ بی‌صدا همان میدانی است که امروز دشمن، تمام توان خود را برای فروپاشی درونی ایران اسلامی به آن آورده و درست در همین نقطه است که مردانی گمنام، اما بیدار، در خط مقدم ایستاده‌اند.

سربازان گمنام امام زمان(ع) نگهبانان جبهه‌ای هستند که مرز آن نه خاک، بلکه ایمان، وحدت و آرامش مردم است. دشمن خوب می‌داند که برای ضربه زدن به ایران، پیش از هر چیز باید «امید» را هدف بگیرد و وحدت ملی را بشکند؛ چرا که تجربه تاریخی نشان داده است هرگاه ایرانیان در کنار هم ایستاده‌اند، تمام طراحی‌های اتاق‌های فکر بیگانه فرو ریخته است.

در این جنگ بی‌صدا، عملیات‌ها نه با تانک و موشک، بلکه با شایعه، نفوذ، تحریف، عملیات روانی و جنگ روایت‌ها انجام می‌شود. هدف روشن است: القای ناامنی، اختلاف‌افکنی، شکستن پیوند ملت با نظام و خاموش کردن چراغ اعتماد عمومی. اما آن‌سوی میدان، چشمانی بیدار، ذهن‌هایی هوشیار و دل‌هایی مؤمن ایستاده‌اند که اجازه نمی‌دهند دشمن حتی یک گام پیش‌تر بیاید.

امنیت امروز ایران، محصول فریاد نیست؛ حاصل بیداری دائمی در سکوت است. آنان که ایران را بیدار نگه داشته‌اند، نه به‌دنبال دیده‌شدن‌اند و نه طالب نام و نشان. گمنامی‌شان انتخاب است، نه اجبار؛ چرا که باور دارند قدرت واقعی، در اثرگذاری بی‌ادعا نهفته است.

دشمنان این ملت بارها آزموده‌اند که فشار اقتصادی، تهدید نظامی یا تحریم سیاسی، بدون فروپاشی انسجام داخلی، راه به جایی نمی‌برد. از همین‌رو، وحدت ملی ایرانیان به بزرگ‌ترین کابوس آنان بدل شده است؛ وحدتی که نه‌تنها در بزنگاه‌های تاریخی، بلکه در پیچیده‌ترین جنگ‌های اطلاعاتی نیز ایران را از خطر عبور داده است.

سربازان گمنام امام زمان(ع) پاسداران همین وحدت‌اند؛ همان خندقی که دشمن هرگز نتوانسته از آن عبور کند. آنان اجازه نداده‌اند جنگ بی‌صدا، به بحران پرصدا تبدیل شود و آرامش مردم، قربانی طمع بدخواهان گردد.

امروز اگر ایران ایستاده، اگر جامعه با وجود همه فشارها فرو نریخته و اگر دشمن هنوز در حسرت «ایرانِ ضعیف» مانده است، به برکت مجاهدت خاموش کسانی است که خواب را از خود گرفته‌اند تا ملت، آسوده بخوابد. تاریخ شاید نامشان را ننویسد، اما امنیت این سرزمین، بلندترین سند حضور آنان است.

یادداشت: سعید ایریلوزادیان