جایی که امنیت، بی‌صدا ساخته می‌شود

به گزارش آژانس خبری ائلین سسی،امنیت، همیشه با صدای آژیر و تصویر نیروهای مسلح در خیابان‌ها معنا نمی‌شود. گاهی امنیت، بی‌صدا می‌آید؛ آرام، نامرئی و بی‌آنکه کسی بداند از کنار چه خطرهایی عبور کرده است.

در پشت این آرامش روزمره، مردانی ایستاده‌اند که نه نام‌شان تیتر می‌شود و نه تصویرشان قاب رسانه‌ها را پر می‌کند؛ سربازان گمنام امام زمان(عج)، همان سپر خاموش ملت.

امنیتی که دیده نمی‌شود، اما حس می‌شود

مردم معمولاً زمانی متوجه امنیت می‌شوند که مختل شود. وقتی حادثه‌ای رخ ندهد، توطئه‌ای ناتمام بماند و بحرانی پیش از تولد خاموش شود، کمتر کسی می‌پرسد «چطور؟». اما همین «چطور نشدنِ حادثه»، حاصل شب‌بیداری‌ها، رصدها و تصمیم‌هایی است که هرگز روایت نمی‌شوند.سربازان گمنام، دقیقاً در همین نقطه ایستاده‌اند؛ جایی میان تهدید و تحقق آن.

مأموریت‌شان پیشگیری است، نه نمایش؛ خاموش کردن آتش پیش از شعله‌ور شدن.نبردی پنهان در میدان‌های ناپیداجنگ امروز، فقط در مرزها و میدان‌های نظامی رخ نمی‌دهد.

میدان نبرد، گاهی یک پیام، یک شبکه، یک خط ارتباطی یا حتی یک شایعه است. دشمن، شکل عوض کرده و ابزارهایش نرم‌تر اما پیچیده‌تر شده است.در چنین شرایطی، نقش سربازان گمنام، فراتر از مقابله کلاسیک امنیتی است؛ آن‌ها در نبرد روایت‌ها، جنگ اطلاعاتی و مهار تهدیدهای ترکیبی حضور دارند؛ بی‌نام، بی‌نشان و بی‌ادعا.

گمنامی؛ انتخابی آگاهانه

گمنام ماندن، برای این نیروها اجبار نیست؛ بخشی از مأموریت است. آن‌ها آگاهانه از دیده‌شدن می‌گذرند تا دیده‌ها امن بماند. نه تقدیر رسمی می‌خواهند و نه تشویق عمومی. حتی نزدیک‌ترین افراد زندگی‌شان هم، اغلب از جزئیات مسئولیت‌شان بی‌خبرند.

شاید همین گمنامی است که مأموریت را خالص‌تر کرده؛ وقتی انگیزه، نه شهرت است و نه عنوان، بلکه فقط انجام وظیفه.

وقتی آرامش، محصول یک تلاش نادیده است

شهر شلوغ است، بازار گرم است، مدارس بازند و زندگی جریان دارد. این تصویر عادی، ساده به نظر می‌رسد، اما ساده به دست نیامده است. پشت هر روزِ بی‌حادثه، تصمیم‌هایی بوده که گرفته شده، خطرهایی که شناسایی شده و مسیرهایی که بسته شده است.

سربازان گمنام، نگهبانان همین «عادی بودن» هستند؛ نعمتی که تا از دست نرود، قدرش دانسته نمی‌شود.

سپر خاموش، اما استوار

در روزگاری که هیاهو، بخشی از جنگ است، سکوت این نیروها معنا دارد. سکوتی از جنس اقتدار، اشراف و اطمینان. آن‌ها نه در پی روایت‌سازی برای خود، که در پی صیانت از آرامش جمعی هستند.

سربازان گمنام، شاید در قاب دوربین‌ها نباشند، اما در حافظه امنیت این سرزمین، نقشی ماندگار دارند؛ سپر خاموش ملتی که هر روز، بی‌آنکه بداند، از پشت آن سپر عبور می‌کند.

یادداشت: فائزه زنجانی